Day 2,869, 21:01 Published in Greece Greece by Makrugiannis
Journalist Of The Week-3rd Place

Ακολουθεί μετάφραση στα Ελληνικά

The evolution of the accounts and the decay of people

There comes a time, among countless undistinguishable others, when one feels the irresistible urge to become part of the electronic world; to, once and for all, replace reality with virtual reality, oxygen with electric current, vision with pixels, hearing with loudspeakers and touch with clicks.

Life’s hardships lead you to virtual reality, which takes from you everything real you have to offer:
Money, feelings, thoughts
Until the moment you become the perfect virtual being

Until the moment virtual reality takes the place of reality
And then, virtual reality’s hardships will lead you back to reality which, having now nothing to take from you, will discard you as an unnatural being.

In this article, I am going to focus on the dangers of a person’s evolution into an account; or, rather, a super-account.

Logins shall be the awakening; logouts the hypnosis.
The time dedicated to real life will be our free time.
Communication is now super-communication; there is no point in looking for a hideaway.
The void you were looking to fill is now constantly filled, and real life is for looking for a way to deplete the overfilled.

Blood ties are being replaced with new, electronic ones.

In the future, those who have paid their electric bills will be honored in the place of those who have spilled their blood.

The account is an outdated kind.
A lower social class.
People now, familiarized as never before with their electronic second nature, are ready to accept the unthinkable.
They look down upon the human kind; they are no longer part of it.
They are the super-account.
And if this text reads like science fiction, it is only because, nowadays, imagination has become a kind of science.

And if I can still imagine or dream, it means that I am not a super-account.

Therefore, it is not our duty to invent, in the manner of the ancient Greeks, a savior; we should, rather, invent a computer-made human who will put an end to the new-aged Greek and universal tragedy.

However, there is hope; a group of people who are still resisting the virtual.

In this case, reality is still standing its ground against virtual reality. It does not surrender; it does not collaborate with it. It looks for dark corners and forlorn brothels; it goes back to the never-ending steppes and the sunless caves, to the endless oceans, trying to survive with only a handmade raft.
Swamped by technology and shocked by civilization, it finally finds a safe haven where it can act undisturbed.

It fights the enemy turning its own weapons against it.
The electronic against the electronic.
Decay against evolution.

Now, all of its primitive instincts and innate urges are released; it devours with cruelty, tears wires and computers apart and breaks modems into pieces.

The accomplishments of the pixels are forgotten as easily as our wonderful thoughts, which last only for only a snippet of time when ignored and not turned into actions.

We have one real and one virtual profile.
The space between the real and the virtual one is the mirror into which we can face ourselves.
These words have not been written out of hate towards evolution; they have been written out of necessity.
It is not the end, but the beginning; the emergence of the Homo Erepublikus.

Special thanks to 77Carvallio77 for the translation


Η εξελικτική πορεία των accounts και ο μαρασμός των ανθρώπων

Έρχεται κάποτε μια στιγμή,ανάμεσα στις αναρίθμητες σχεδόν παρόμοιες στιγμές,κατα την οποία νιώθεις μια ακαταμάχητη επιθυμία να γίνεις ένα με τον ηλεκτρονικό κόσμο.Να αντικαταστήσεις μια για πάντα την εικονικότητα με την πραγματικότητα,το ρεύμα να γίνει το οξυγόνο σου,τα πίξελς η όρασή σου,τα ηχεία η ακοή σου και τα κλικς η αφή σου.

Η σκληρή πραγματικότητα σε οδηγεί στην εικονικότητα κι αυτή με την σειρά της σαν μαύρη τρύπα ρουφά κάθετί πραγματικό μπορείς να της προσφέρεις
Μέχρι να γίνεις ένα τέλειο εικονικό ον
μέχρι την στιγμή που η ίδια η εικονικότητα θα πάρει την θέση της πραγματικότητας,
και τότε η σκληρή εικονικότητα θα σε οδηγήσει και πάλι στην πραγματικότητα η οποία μην έχοντας να πάρει τίποτα πια από σένα θα σε απορρίψει ως παρα φύσιν δημιούργημα.

Σε τούτο το άρθρο θα αναφερθώ στον κίνδυνο της εξέλιξης,ή μάλλον της υπερεξέλιξης,ενός ανθρώπου σε account ή καλύτερα σε υπερaccount

Τα login θα είναι η αφύπνιση και το logout η ύπνωση.
Ο χρόνος που θα αφιερώνουμε στην πραγματική ζωή θα είναι ο ελεύθερός μας χρόνος
Η επικοινωνία είναι πια υπερεπικοινωνία,ψάχνεις μάταια για ένα ησυχαστήριο.
Το κενό που γέμιζες μπαίνοντας άδειος,είναι πλέον μονίμως γεμάτο και ψάχνεις διαφυγή στην πραγματική ζωή για να αδειάσεις το ολόγιομο.

Οι δεσμοί αίματος αντικαθίστανται με νέους,δεσμούς ρεύματος
Στο μέλλον θα τιμούμε όχι αυτούς που έχυσαν το αίμα τους,αλλά αυτούς που πλήρωσαν το ρεύμα τους

Το account είναι ένα ξεπερασμένο είδος.
Μια κατώτερη κοινωνική τάξη.
Τώρα ο άνθρωπος εξοικειωμένος όσο ποτέ με το ηλεκτρονικό,δεύτερη αυτού φύση,αποδέχεται το αδιανόητο.
Περιφρονά το ανθρώπινο,δεν είναι πια σαν κι αυτούς.
Είναι το Υπερaccount

Κι αν το γράψιμο τούτο φαντάζει σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας,είναι γιατί,στις μέρες μας,η φαντασία έχει γίνει ένα είδος επιστήμης

Κι αν μπορώ ακόμα να φαντάζομαι ή να ονειρεύομαι σημαίνει ότι δεν είμαι υπερaccount

Ωφείλουμε λοιπόν όχι να εφεύρουμε τον από μηχανής Θεό όπως οι Αρχαίοι Έλληνες,αλλά να αναζητήσουμε τον από υπολογιστή άνθρωπο,για να δώσει ένα τέλος στη νεοΕλληνική και κατ´επέκταση στην παγκόσμια τραγωδία

Υπάρχει ωστόσο ελπίδα,μια μερίδα ανθρώπων που αντιστέκεται στο εικονικό.

Εδώ το πραγματικό στέκεται με πείσμα,απέναντι από το εικονικό.
Δεν συμμαχεί μαζί του,δεν συνθηκολογεί,δεν βάζει καπάκια
Αναζητά σκοτεινά καταγώγια,άθλια χαμαιτυπεία,επιστρέφει στις απέραντες στέπες,στα ανήλια σπήλαια,στα πέλαγα με πρόχειρες σχεδίες για να σωθεί.
Πνιγμένο από την τεχνολογία και σοκαρισμένο από τον πολιτισμό,βρίσκει επιτέλους ένα ασφαλές κατάλυμα,όπου δύναται να δρα ανενόχλητο.

Πολεμά κι εκδικείται τον εχθρό με το ίδιο όπλο,με την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.
Ηλεκτρονικό αντί ηλεκτρονικού
Μαρασμός αντί εξέλιξης.

Τώρα πια απελευθερώνονται όλα τα αρχέγονα ένστικτα,οι γεννετήσιες ορμές του,κατασπαράζει με αγριότητα,ξεσκίζει καλώδια,αποσυναρμολογεί υπολογιστές,σπάει μόντεμ.

Τα επιτεύγματα των πίξελς σβήνουν τόσο εύκολα,όσο εύκολα σβήνουν και οι υπέροχες σκέψεις μας,που διαρκούν όσο μια ασπραπή,όταν τις αγνοούμε και δεν γίνονται πράξεις

Το ένα μας προφίλ είναι πραγματικό και το άλλο εικονικό
Το διάστημα μεταξύ πραγματικού και εικονικού είναι ο καθρέφτης στον οποίο μπορούμε να κοιταχτούμε ανφάς

Τα λόγια αυτά δεν γράφονται από μίσος προς την εξέλιξη,αλλά από ανάγκη.

Δεν πρόκειται για το τέλος μα για την αρχή,ειναι ο
Homo Erepublikus